Nederlands
Artist Statement (juni 2011)


Ik vraag om een overdosis aan onzin, gekte en opsmuk. Ik zoek het op, steeds weer. Expres zet ik de tv aan. Ik verifieer. Met opzet loop ik een onzinwinkeltje binnen volgestouwd met prullaria. Een overdosis wil ik krijgen, om zo immuniteit te genereren. Veel, meer en nog meer moet ik binnen krijgen tot mijn lichaam zich erbij neerlegt. Tot mijn lichaam, maar ook mijn geest, lamlendige karaktertrekjes krijgt en zich alle onzin uit de maatschappij laat welgevallen. Ik geef me over na de fatale overdosis. Een diepe zucht en resistentie is het gevolg. Immuun, resistent en n geworden met de eens zo gehate maatschappij. Maar enig zelfbehoud is mij niet vreemd. Vooralsnog heb ik geen overdosis binnengekregen. Vermoedelijk voorkom ik een acute immense blootstelling om maar niet vereenzelvigd te worden met de absurde en banale maatschappij. Ik voorkom zelf de immuniteit en behoud zo mijn maatschappelijke verontwaardiging.

Banale en absurde onderwerpen (symptomen) haal ik uit de maatschappij en zet ze in mijn atelier om ze vervolgens zowel letterlijk als figuurlijk op eigen wijze aan te vallen. Echter kan het proces niet louter bestaan uit bekritiseren en pareren. Om geen doemdenker, zwartkijker of schreeuwlelijk te worden stel ik iets moois tegenover mijn kritiek. Een soort van antwoord dat loodrecht tegenover het banale en absurde van mens, media en maatschappij staat. Ik creer mijn eigen oprechte en authentieke beeld. Dit beeld is het beste te omschrijven als het utopisch (bij voorkeur desolate) landschap. Een gewichtige en noodzakelijke tegenhanger tegenover alle opsmuk, hysterie en hypocrisie uit de maatschappij.

Mijn positie als kritisch kunstenaar met daarbij de maatschappelijke verontwaardiging gedijt goed in de huidige tijd en omstandigheden. De maatschappij waarin ik leef is een vergaarbak van inspiratie, een onuitputtelijke bron. Zonder alle verontwaardiging zou mijn (denk)proces tot stilstand komen. Het is naar mijn mening ook de taak van de kunstenaar om enige maatschappelijke betrokkenheid te tonen. De kunstenaar verkeert in een unieke positie om stil te staan bij de wereld waarin we leven, hoe de huidige maatschappij reilt en zeilt en daar de juiste vraagtekens bij te zetten. De huidige tijd en maatschappij waarin we leven vragen om kritische reflectie. Dit maakt dat de houding van de kunstenaar en de maatschappelijke betrokkenheid prangend en nog veeleisender wordt. Men kan niet blindstarend toekijken, de huidige tijd vraagt om tegengas.

English
Artist statement (October 2011)


My artistic working process consists of two major parts. The first part consists of criticizing the outside world. The society we are living in is full of absurdities and banalities. There are many examples to describe the nonsense of the outside world. Mega stores are packed with decoration material, trash and fake art. Different media are filled with nonsense news, misleading advertisement or silly entertainment shows. The more horrified or meaningless the images, the more viewers. The living standard is not enough these days. We want more and more of everything to satisfy our daily luxury needs. We buy the biggest television with a countless amount of channels. We want to see it all from every corner of the world. What happens in our own street or neighbourhood we don't know.

My artistic working process consists of two parts. Besides criticizing the outside world I give you my own Utopia. A kind of remedy in mind. A safety zone with no nonsense, absurdity or banal phenomena. This imaginary place is the opposite of real society. An imaginary place in everlasting peace. An exotic place you can trust. No luxury, only the basic needs. Television shows, newspapers and gift shops are banned in my Utopia.

Translated to working practice I pick up banalities or absurd items from society and take them to my studio. I try to over-act the banal character of cheap plastic decorations for example. At the same time there is a monologue going on from me to world wide celebrity Paris Hilton. I want to know more about this MTV created super star by asking her delicate questions. It's a charming lovely game I play with the outside world, a world I hate at the same time. The imaginary Utopian world, as a remedy against all the outside nonsense, is visualised in contemplative drawings or paintings. I try to visualise but nothing compares. Utopia is the most true world ever imagined. Every try is doomed to fail on forehand. In fact it is not about an actual pictured image, giving the spectator an illustration of my perception of Utopia. No, visualizing Utopia is trying to make the most honest gesture with paint or pencil on canvas or paper. The authenticity and sincerity of gesture on canvas or paper resembles most the mystical and mysterious power of Utopia.

In these days, banalities or absurd phenomena are growing like cancer tumours. We want more and more. Never satisfied and out of control. Logical thinking or reflection on our daily behaviour has become an odd thing to do. Nevertheless, my resistance is growing at the same rate. The need for an imaginary Utopia grows even harder.

Jordy Koevoets

www.jordykoevoets.com info@jordykoevoets.com

 

 

 




Productie: Esther Liebregts